Από το βιβλίο A toddler Μια ιστορία για πάντα

Κοίταξα φωτογραφίες από μέρη εξωτικά. Από πολιτισμούς μακρινούς, όλα χρυσά.
Κι εκεί, είδα τον Βούδα.
Μια μόνο ματιά.
“Όλα είναι τέλεια καλά.
Κοίτα ψηλά.
Εκεί μόνο,
…”

Έψαξα
ξανά
να βρω,
αυτό που το εγώ μου
δεν βρήκε
την έννοια,
την λέξη την σωστή,
να πει.

“Είμαι εκεί”
μιλάει μέσα απ’την σιωπή
ο Βούδας,
μέσα από ειρήνη εσωτερική.

“Σε αφήνω εκεί,
να επεξεργαστείς,
την ροή.
Το άχρονο
και το λογικό.
Κι έπειτα,
το μόνο
το μοναδικό
μου, φυλακτό:
Είμαι πάντα εδώ”.

Κι εγώ, απαντώ:
«Σε ευχαριστώ για το Δώρο αυτό,
από μέσα μου είναι κατανοητό,
το μυαλό…»

“Άσε το μυαλό, ψειρίζει.
Εσύ, αναβλύζεις!”

Από το βιβλίο A toddler Μια ιστορία για πάντα

Επειδή είσαι

ΕΣΥ.

Όλο θαύματα.

Από το βιβλίο A toddler Μια ιστορία για πάντα

Υπάρχει μια ιστορία που θα ήθελε να ειπωθεί. Στην εποχή ετούτη, στην στιγμή.

Ο Ναός αυτός, υπάρχει. Μπορεί να επισκεφτεί. Για να τον δεις και να θαυμάσεις. Μια εποχή.

Μπαίνεις από μια Πύλη, την κοινή. Για να σπουδάσεις. Λογοτεχνία δεν είναι μόνο κείμενα, είναι και υπακοή, είναι τρόποι, είναι φιλοσοφία και πειθαρχία και έμπνευση και λειτουργική. Δηλαδή πώς να θαυμάσεις όλα αυτά σε μια ζωή καθημερινή.

Όταν περάσουνε τα χρόνια και έχεις ενηλικιωθεί, δίνεις εξετάσεις ώστε να προαχθείς. Και να περάσεις την δεύτερη την Πύλη. Την πιο ψηλή. Την πιο μικρή. Λίγοι περνάνε από εκεί. Επειδή ζητεί κι άλλο χρόνο, κι άλλο κόπο από εσένα, τον μαθητή. Θα μείνεις; Θα αφοσιωθείς;

Σπουδή, σημαίνει μαθαίνω κάτι πολύ καλά. Μέσα και έξω από τα γραπτά. Ζωή.
Απλοποίηση, μέσα από την χρήση όλων όσων μαθαίνεις, στην καθημερινή.

Εδώ, δίνεις εξετάσεις επί πρακτική.

Ξανά.

Μέχρι να απολαύσεις την ροή.

Δηλαδή ΟΛΑ όσα έμαθες, επί κύλιση χρόνου, τόπου, συνθήκες, κουλτούρα, νόμου. “Έτσι είναι” δεν υπάρχει ακριβώς, αλλά είναι ίσως ο ορισμός.

Πολλοί παίρνουν παράσημα από εδώ, θέσεις και υπουργεία. Ρύζι και αξία. Δουλεύουν, αφού προαχθούν, για την αυτοκρατορία. Λόγιοι όχι τόσο, αλλά στην ιεραρχία.

Όσοι μένουν στον Ναό αυτό της Λογοτεχνίας, αφού περάσουν όλον αυτόν τον χρόνο μάθησης και αυτοθυσίας, ξέρουν για μια πόρτα. Μια μικρούλα. Μια Πύλη…

Είναι η πιο στενή. Είναι η πιο πιο ακριβή. Είναι Η Πύλη. Αυτή που σε οδηγεί στην δόξα. Στην εξορία. Γιατί εδώ, θέλει να τα δώσεις όλα. Μια θυσία.

Εδώ, παύουν τα αριστεία.

Εδώ, δεν έχει ησυχία.

Εδώ, είναι τα πολύ δύσκολα.

Εδώ, ΓΙΝΕΣΑΙ.

Δεν είναι τιμωρία. Βρίσκεσαι στην ΑΞΙΑ.

Τα χρόνια περνούν κι εδώ.

Όμως, υπάρχει συμφωνία.

Το ρεύμα, εδώ, δεν είναι η ισορροπία.

Αντιθέτως.

Υπάρχει αναλογία: 1 προς όλους.

Ένας, αντίθετα με το ρεύμα των όλων.

Δηλαδή ένας, αντίθετα με την ροή!!!

Ένας λόγιος, δεν βγαίνεις από την Πύλη αυτή. Ούτε συγγραφέας ούτε ποιητής. Ούτε στρατηγός ούτε διευθυντής.

Ο μύθος μιλά για χρώματα, για ελιγμούς, για δύναμη, για χνώτα, για άθλους, για αποκοπή. Για λύτρωση, για νεροποντή.

Για μια θυσία ολοκληρωτική.

Για μια σκάλα ανοδική. Προς τα εκεί.

Η Πύλη αυτή, αν και μικρή, ξέρει να σου προσφέρει ΟΛΗ την θρέψη, όλη την γνώση, όλη την υπακοή. Επειδή σε έχει δουλέψει. Σε έχει κάνει. Σε έχει επιβλέψει.

Ένας

Η Πύλη αυτή η μικρή, φανερώνει έναν δράκο.

Πλάσμα μυθικό.

Πλάσμα ευέλικτο.

Πλάσμα δυνατό.

Ένας που ίσως δεν ταιριάζει.

Αλλά που σπουδάζει.

Ένας που κατάφερε να πάει όλη την ανηφόρα

Και να πετάξει

Ελεύθερος

από κάθε τι.

Όραμα.

Κι αν βρεθείς κάποτε εκεί, με σεβασμό κίνα.

Η Γνώση κατοικεί εκεί,

Και πιο ψηλά, αν το βλέμμα βγει από την αψίδα,

Κοίτα πιο μακριά, πιο πέρα από την ιδία.

Αέναος

Ελεύθερος

Δίχως προσωπεία,

Με ταπεινότητα και ευτυχία

Σε καλωσορίζει

η ΣΟΦΙΑ

Από το βιβλίο Μητρότητα

Είχα διαβάσει κάποτε παλιά για ανθρώπους σαν κι εμάς. Που νιώθουν πολλά, ειδικότερα την ΑΓΑΠΗ. Ήθελαν αυτοί να ενωθούν. “Urge to merge”, το λένε στα βιβλία. Να ενωθούν δηλαδή σε μυσταγωγία. Όλα να είναι μελωδία. Μια γλυκιά μαγεία.

Όλοι αυτοί ήξεραν. Την δύναμη της στιγμής. Ότι είναι Κυρία. Δηλαδή δυνατή πολύ, άξια να γυρίσει την σελίδα, τόσο καυτή που να κάψει όλα τα παλιά-είδα, αλλά και να σε αποτρέψει. Επειδή η συγκίνηση είναι τόσο βαθιά που βλέπεις και αισθάνεσαι πια με την ψυχή. Και όχι από τα ίδια.

Έτσι, πήρα γνώση από την ύλη αυτή την παραδειγματική, από αλλωνών που άφησαν ιστορία.

Πρόσεχε την επαφή. ΕΙΝΑΙ η επαφή η ίδια.

Κοίταξε την προσμονή. Και την αρίδα. Να ΕΙΣΑΙ άνετος.

Δεν θέλει τόσο την βιασύνη αλλά ούτε και το όριο. Θέλει να μείνεις. Για πρώτο.

Έπειτα, που είναι και το επόμενο, είναι να συνηθίσεις το απόγειο. Που είσαι τόσο ψηλά, στο όνειρο.

Εκεί, θέλει τσαμπουκά με την ψυχραιμία μόνο.

Λέξεις, δεν θέλει τόσο.

Όλοι αυτοί, οι ιστορικοί, έπιασαν τα χέρια μόνο. Και κάθισαν μέσα στην σιωπή. Ώρες. Μόνο. Ώστε η δύναμη να γίνει μπορετή. Να γίνει ίση η στάθμη. Σε δυο αστάθη.

Θέλει θάρρος, εκεί. Να νικήσεις την… σιωπή με λάθη.

ΔΕΝ υπάρχουν λάθη. Ακούω την ψυχή. Ξέρω από βάθη.

Θέλω να αγγίξω την δική σου ισχύ. Όχι μόνο αυτό που εσύ προβάλλεις.

Οπότε, λένε οι Σοφοί, μείνε σε σιγή όταν με αυτόν ξανακοιτάξεις. Και φρόντισε να είσαι τρυφερή ώστε αυτός να κάτσει. Να σιάξει. Έχεις την υπομονή. Θα καταλάβει.

Έχουν και γι’αυτόν συνταγή. Κάτι που θα πιάσει. Μόνο το χέρι σου. Και να κάτσει. Δίπλα σου. Ώσπου όλο να είναι εντάξει.

Θέλει χρόνο πολύ, λένε από την ακτή. Μέρα να περάσει. Αλλά θα έχουν όλα ειπωθεί μέσα σε σιωπή. Καμία η ανατάραξη. Γι’αυτό θέλει υπομονή. Να ξέρεις. Ότι θα κάτσεις. Ότι δεν θα παραφερθείς ούτε θα χλομιάσεις. Όλα γίνονται πια με μάτια κλειστά. Έσω. Οπότε ούτε τι ρούχα θα φοράς μην σε νοιάξει.

Αυτά είπαν τα γραπτά. Αυτά έχουν οι πιο παλιοί πράξει.

Κι όσον αφορά τα νέα, είναι ΟΛΑ νέα. Καμιά ανατάραξη.

Τώρα γνωρίζεις πιο καλά, πώς έχουν τα ιστορικά, πώς τα παραδείγματα, πώς ήταν τα παλιά και ποια η καινούρια ρήμα.

Εν αιθρία. ΕΝΑ.