Διαβάστε ένα απόσπασμα

ΜΕΝΩ ΝΑ ΚΟΙΤΩ ΜΠΡΟΣΤΑ και να έχω δίπλα μου τον άλλο. Είναι μια ομορφιά, ένα όνειρο αληθινό, μια άλλη πραγματικότητα. Είμαι έτοιμη.

πλησιάζοντας
(04.10.2016)

ΜΕΝΩ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΩ ξανά και ξανά την όψη της. Είναι ένα θαύμα. Τόση απεραντοσύνη σε ένα μόνο βλέμμα. Και είναι το δικό της, που γλυκά και σιωπηλά και μοναδικά-απαλά με χαϊδεύει στο μάγουλο. Είναι ο αγέρας της, είναι η μυρωδιά της, είναι όλα μαζί που την κάνουν ένα θαύμα πραγματικό. Και είναι μπροστά στα μάτια μου, κοιτώ κι εγώ σιωπηλός. Σιωπή και ανάσα. Γαλήνη και ηρεμία. Πραγματική ηρεμία.

Ποιος ο ρόλος μου; Ποιος ο σκοπός μου και γιατί αυτό το σενάριο ζωής;

Είναι όλα όπως ακριβώς πρέπει να είναι. Όλα και πάντα.

Με είδε μεγάλο, με είδε με τα δικά της μάτια και με λάτρεψε. Με αγάπησε. Το είπε πολλές φορές. Δεν άξιζα ούτε μία. Τί είδε και τί έβλεπε; Γιατί δεν σταμάτησε όταν έπρεπε; Γιατί τώρα μου λείπει; Ίσως να’ναι η ιδέα μου αλλά ένας κύκλος, αυτός ο κύκλος, κλείνει. Δεν την έχω δει ακόμα αλλά όλα μου λένε το αντίθετο. Ότι είμαι μαζί της συνεχώς. Πάντα και παντού. Ένα.

Είναι δυνατόν μια ένωση να γίνει από απόσταση;

Ναι, είναι.

Ούτε κι εγώ το πίστευα αλλά να που γίνεται και να που έγινε…