Διαβάστε ένα απόσπασμα

ΕΓΙΝΑΝ ΟΛΑ ΠΟΛΥ ΞΑΦΝΙΚΑ για να καταλάβω ακριβώς τί είχε γίνει. Κουλουριάστηκα ξέπνοος σ’έναν βράχο. Ναυάγιο κανονικό μα τώρα όλα ήταν ήρεμα και γαλήνια στης θάλασσας τα μέρη. Βρήκα το απάγκιο μου και γαντζώθηκα εκεί να ζήσω.

Να ζήσω…

Πόσο πολύ ήθελα να βγω ζωντανός απ’όλο αυτό το περιστατικό, δεν λέγεται. Απορώ με την πυγμή μου και το θάρρος μου. Και τη δύναμη που άντλησα από κάπου βαθιά μέσα μου. Το αν άξιζε όλο αυτό θα το μάθαινα στο νεκροκρέβατό μου. Έτσι είπα, και άρχισα να ηρεμώ. Ούτε πού ήμουν ήξερα, ούτε αν ήταν μέρα ή κόντευε η νύχτα. Ο ήλιος είχε κρυφτεί, μέρες τώρα, και όλα μα όλα έμοιαζαν ίδια. Εκτός από τον αγαπημένο μου βράχο. Να’ναι καλά.

Πέρασαν ώρες μέχρι να συνέλθω εντελώς και ν’αρχίσω να λειτουργώ κανονικά σε όλες μου τις αισθήσεις. Να νιώθω δάχτυλα ποδιών και χεριών και το λοιπό μου σώμα. «Τα κατάφερα», φώναξα δυνατά και γέλασα από χαρά. «Τα κατάφερα», είπα και πιο σιγά, σχεδόν ψιθυριστά, αναρωτώμενος για το τί κάνω από δω και πέρα.

Να’χε σωθεί και κάποιος άλλος;