Διαβάστε ένα απόσπασμα

στο εδώ και τώρα
(31.03.2017)

ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ. Έτσι λένε.

Βαρέθηκα να κάθομαι άπραγη, να μην κάνω κάτι δημιουργικό και να περιμένω. Καταλαβαίνω ‒απολύτως‒ όλα όσα γίνονται, όλα όσα επιμένει να λέει η Ροή και ακολουθώ. Όμως χρειάζομαι εκτόνωση. Υγιή εκτόνωση. Ναι, ένα ταξίδι θα με γλυκάνει. Θα με βάλει σε απόσταση με το παρόν στο εδώ-και-τώρα και θα ζήσω για λίγο κάποιο άλλο παρόν σε άλλο “εδώ”. Έγινε κι αυτό.

«Όμως δεν είναι έτσι», μου λένε για να με καθησυχάσουν και να βρω την γαλήνη και την ηρεμία μου. «Όλα είναι αλλιώς. Κοίτα πέρα από τις μάσκες, πέρα από τα γεγονότα. Άρχισε να βλέπεις πιο ανθρωπινά και πιο αγγελικά μαζί, ταυτοχρόνως». Δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα τί σημαίνει αυτό. Άλλα βλέπω ή είδα εγώ, άλλα κάνει ακόμα ο άλλος, τίποτε σταθερό στον ορίζοντα για μένα, τίποτε να αλλάζει.

Ζητώ να φύγουν, ακόμα, όλα τα παλιά από μέσα μας, έξω μας, από τις ζωές μας, από τα Όλον μας. Δύσκολο να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη, κατανοώ. Να μην ζούμε άλλο με τα παλιά…

«ΦΛΟΓΑ ΜΟΥ;»

«Σε ξέρω. Σε αγαπώ όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Μαζί σε όλα. Μαζί».